Wat hilarische uitspraak van mijn vriendinnetje ….

Ze hebben genoeg om je te klonen, zeg maar. Sjongejonge. Fingers crossed. -Wendi

Het begon allemaal op 19 oktober toen ik voor een mammografie naar het ETZ ging. Mijn rechterborst was al meer dan een maand veel groter en pijnlijker dan de andere kant. Ik was niet direct in paniek maar nu ik opeens een bult voelde die verdacht veel leek op de bult in 2018 dacht ik toch wel, ‘beter laat ik het even controleren’. Ik ging naar de huisarts en hij verwees me door. En zo lag ik spoedig op de bank bij de radioloog die mijn geopereerde lymfe controleerde en zag dat er een klier iets verdikt was. De mammografie was gelukkig goed. Maar hij vond het wel raadzaam om even te overleggen met het AVL. Zij besloten dat ze de echo opnieuw wilden doen op 23 oktober. De klier was nog steeds zichtbaar en daarom werd er een biopt genomen. Deze biopt mislukte. De chirurg belde mij en we besloten om het nogmaals te doen op 3 november. Vrijdag 6 november belt de huisarts me omdat over het bevolkingsonderzoek voor baarmoederhalskanker dat mijn uitslag niet goed was. Op dat moment had ik nog geen uitslag van het AVL terug. Ik belde daarom zelf even met de gespecialiseerd verpleegkundige. Gelukkig belde ze meteen terug. Want de moed zakte wel een beetje in mijn schoenen. Zouden er verbanden zijn? De verpleegkundige vertelde dat er geen relatie bestaat tussen borstkanker en een afwijkende uitslag van een uitstrijkje. Helaas was de biopt weer mislukt en moest ik tot dinsdag wachten om met de chirurg te bespreken wat we nu gingen doen.

Doorverwijzing gynaecoloog

Om uit te vinden wat de afwijkende waarde van het onderzoek betekent moet ik naar de gynaecoloog voor verder onderzoek. Twee dingen waar ik een enorme hekel aan heb; naar de tandarts en naar de … je raadt het al. Beiden zijn zo ongemakkelijk. Op 18 november lig ik weer op de bank maar dan bij de gynaecoloog. Ze staan maar liefst met zijn drie├źn naar mijn fluit te kijken en het onderzoek wat plaatsvindt. Ik maak er maar een leuk praatje van; ‘wat vind je zo leuk aan je werk’, vraag ik aan de vrouwelijke arts. Ze zegt; ‘met mensen werken’. Nou denk ik, dat doe ik ook maar hoef niet bij iedereen naar binnen te gluren. De twee stagiaires staan er maar een beetje bedremmeld bij, ze moeten het ook leren. Maar waarom overkomt mij dat altijd? Ik had er nu niet zo’n zin in. Toch werk ik mee. En dan die klote mondkapjes. Ik word er obstinaat van. Je ziet alleen een paar ogen en je weet niet of je serieus wordt genomen. Het gaat niet over een pakje boter. Binnen een half uurtje ben ik klaar. Drie biopten en een kweek zijn er afgenomen om de CIN te bepalen. Op 1 december uitslag.

Fingers crossed

Iedereen leeft opnieuw met me mee. Ik stuur een appje naar vrienden en familie van de laatste update. Wendi heeft altijd zo veel humor en grapt; ‘ze hebben genoeg om je te klonen’. Ik schiet ervan in de lach. Heerlijk! Zelf sta ik er ook nuchter in. De kans dat het ‘iets’ is, is voor mijn gevoel klein en als het wel zo is ben ik er heel vroeg bij. Op dinsdag heb ik de chirurg, dr. Toetha aan de lijn en ze vertelt dat de 2e biopt uit de lymfe ook mislukt is. We hadden al besproken als het weer niet zou lukken dat we het bij de jaarlijkse controle van december kunnen meepakken. Dat stel ik voor en dat vindt zij ook een goed idee. Voor de 3e keer prikken beschadigt het weefsel en is zinloos. Inmiddels is de oproep voor 22 december binnen; echo en MRI in het AVL. Het klinkt misschien een beetje gek maar de jaarlijkse controle in de maand december is eigenlijk heel fijn. Daarmee sluit ik het jaar goed af en ga ik positief het nieuwe jaar in!