Wie is de oprichter?

Wie richtte Supervrouw op?

Mijn naam is Sheila van der Meeren en woon in Waalwijk met mijn twee kinderen. In 2018 kreeg ik nietsvermoedend diagnose HER2+ (borstkanker). Intensieve behandelingen volgden. Het behandeltraject nam bijna anderhalf jaar in beslag. Juist toen ik dacht dat ik klaar was met het behandeltraject en dat ons leven weer ‘normaal’ zou worden werd ik met restklachten geconfronteerd. Steeds kwam er een kwaal of blessure bij en verlegde ik mijn grens ongemerkt een beetje verder. Tot ik begon te beseffen dat mijn levenskwaliteit drastisch aan het teruglopen was. Eenvoudige dingen als boodschappen doen lukte me bijna niet, een bed verschonen ook niet, stofzuigen kostte enorme inspanning en mijn slaappatroon was verre van normaal. Mijn hoofd was gedesoriënteerd. Neuropathie en cognitieve klachten, zeer blessuregevoelig bij geringe inspanning en bestralingspijn. Zo luidde de restklachten na het behandeltraject van borstkanker.

Toen ik de diagnose kreeg was ik 43 jaar en erg sportief. Ik deed vaak aan hardlopen en bezocht regelmatig de sportschool en sauna. Ik had een leuke baan als ondernemer bij het werving & selectiebureau dat ik sinds 10 jaar runde. Twee opgroeiende kinderen van 8 en 16 jaar. We hadden een fijn leven. Ik was en ben nog steeds een werkende mama, erg betrokken bij de kinderen en sociaal bewogen. Dat ik ziek geworden was beschouwde ik als een feit waar ik door behandeling iets aan kon doen. Dat ik zou eindigen met zoveel restklachten, conditieloos, veel lichamelijke beperkingen en pijn dat was iets wat ik niet kon accepteren. Tijdens de diagnose was ik gaan researchen, lezen en navragen. Dat had me veel informatie en kennis opgeleverd. Zo bleef ik tijdens het behandeltraject redelijk ‘geconserveerd’. Al mijn ervaringen schreef ik op en deelde ik met mensen die wilde weten hoe het ging.

Omdat ik de restklachten wilde verminderen ben ik het researchen gaan voortzetten en leidde mij dat naar stamceltherapie. Opnieuw deed ik grondig onderzoek en had ik overleg met twee onafhankelijke artsenteams. Uit het bestuderen van mijn medisch dossier kwam naar voren dat de restklachten goed te behandelen waren met stamcellen uit navelstrengen. Zo belandde ik in het volgende avontuur. Op 8 juni 2020 kreeg ik deze stamcelbehandeling toegediend, het duurde een week. Na drie maanden onderging ik nog een stamcelbehandeling, namelijk de PRP behandeling in Nederland. Inmiddels 6 maanden later is er een wonderlijk resultaat te zien! Ik ben fit en zelfs zo fit dat ik in oktober de halve marathon van Breda liep. Veel van de restklachten zijn verdwenen. Natuurlijk is het leven na borstkanker anders dan daarvoor maar het is nu acceptabel en dat was het voorheen niet.

Over mijn research en ervaringen tijdens het behandeltraject schreef ik een boek: Ik heb kanker om anderen mee te nemen in mijn verhaal. In februari 2020 besloot ik Stichting Supervrouw op te richten omdat ik de kennis en ervaring over borstkanker graag wil delen en verspreiden onder vrouwen die gediagnosticeerd of al klaar zijn en ook met restklachten zijn geconfronteerd. Gaandeweg groeide de missie van de Stichting tot wat hij nu is.

Vandaag de dag geven we met een heel team achter de schermen vorm aan ons doel. Kleine doelen en grote doelen. Ons eerste doel is het creëren van een groot netwerk van schoonheidssalons die een verwenbehandeling kunnen geven aan een vrouw met borstkanker. Even een patiënt die het moeilijk heeft in het zonnetje zetten! Daarnaast is ons ultieme doel om het traject van stamcelbehandeling te verzorgen voor deze vrouwen die het nodig hebben en dit niet zelf kunnen bekostigen. Bij Stichting Supervrouw zijn er producten te koop en kan er worden gedoneerd. Met deze opbrengsten kunnen we onze doelen verwezenlijken.

Ik nodig je graag uit om eens rond te kijken en te lezen op de website van Stichting Supervrouw!

Hartegroet 🍀,

Sheila