Leven na borstkanker

Leven na borstkanker

Je hebt je behandeltraject voor borstkanker gevolgd en afgesloten. Je hebt alles doorstaan, waarschijnlijk met vallen en opstaan. Iedereen is blij voor je, want je bent genezen en je kunt weer jaren door. Jij schaamt je bijna dat jij je niet zo blij voelt. En je durft het niet hardop uit te spreken. Alle mensen om je heen, je familie, je vrienden en je collega’s waren er voor je. Dus je zet je beste beentje voor en probeert je leven weer op te pakken. Maar je merkt dat het leven na borstkanker niet is zoals ervoor.

Restklachten

In het begin keek je zo uit naar de periode wanneer je genezen zou zijn. Als je haar weer gaat groeien, de vermoeidheid minder wordt, je het sporten weer op kunt pakken of gewoon zelf je hond weer kunt uitlaten en je het huis kunt stofzuigen. Maar zes maanden na je laatste chemo merk je eigenlijk dat de vooruitgang helemaal niet zo hard gaat. Ondertussen ben je op therapeutische basis gaan werken maar die twee uurtjes per dag putten je uit. Werken na borstkanker is best even wennen.

Iedereen gaat over tot de orde van de dag

Mensen om je heen weten dat je een zwaar traject achter de rug hebt maar je bent genezen en de borstkanker verdwijnt naar de achtergrond. Het is ook logisch dat niet steeds iemand vraagt: ‘Hoe gaat het nu na je borstkankertraject?’ Het is niet eens bewust dat mensen het niet vragen. Het is gewoon een normaal iets dat mensen weer overgaan tot de orde van de dag, het is menselijk. Toch, knaagt er dat gevoel bij je. Je voelt je eenzaam met dat gevoel. Het is lastig uit te leggen. Dat het leven na borstkanker zo ander is.

Vernietigende werking van chemotherapie

Je nam de chemo in omdat je geen andere keus had, werd je verteld. Tijdens chemo zin er bijwerkingen, daarover ben je wel geïnformeerd. Alleen dat chemo na de behandeling zoveel restklachten zou geven, dat hadden ze niet verteld. Het varieert van cognitieve klachten (chemobrein) tot neuropathie in benen en handen, vermoeidheid, slecht slapen, gewrichtspijn, verminderd zicht. Mensen nemen je niet zo serieus. Want de restklachten zie je aan de buitenkant niet. Je voelt je bezwaard want je wilt niet klagen. Misschien is het verhaal van Iris interessant voor je. Zij zocht uit hoe je de restklachten kunt verminderen. Lees hier meer en lees ook: zes maanden na de stamceltherapie.

Je herkent jezelf niet met al die angsten

Je had van te voren, voordat je borstkanker kreeg, nooit kunnen vermoeden dat je bang zou zijn voor iets onzichtbaars als angst voor terugkeer van borstkanker. Je had waarschijnlijk überhaupt nog nooit gedacht aan borstkanker krijgen. Laat staan dat je bang zou zijn voor iets wat er niet is maar misschien opnieuw kan komen. Alsof je bang bent voor een schaduw en er hard van weg probeert te lopen maar wat je steeds achtervolgt. Anderen zeggen dat je je niet zo druk moet maken. Het is zo menselijk.

Vertrouwen krijgen

Hoe doe je dat, vertrouwen krijgen, hebben, in je eigen proces? En dat als het terugkomt je opnieuw de strijd aangaat? Dat je het ondertussen kunt loslaten? Dat is iets wat je alleen zelf kunt doen. Je moet zelf je weg vinden in hoe dat het beste voor jou werkt. Alles adviezen ten spijt. Wegstoppen is geen oplossing. Je angst aankijken en er actief mee aan de slag gaan is de enige weg maar hoe die weg dan gaat, bepaal je alleen zelf. De één wil in gesprek gaan met iemand, de ander gaat lichaamswerk doen en rent het eruit, de ander gaat mediteren. Bij het Monro ziekenhuis is een natraject. Heel fijn, je kunt ze nog 5 jaar nadien contacten. Bij de meeste ziekenhuizen word je dossier gesloten zodra je klaar bent met de behandeling en gaat alles weer via de huisarts. Eén advies wat zeker kan werken is je te richten op iets wat je heel erg leuk vindt om te doen, waar je blij van wordt, wat je energie geeft. Het verleggen van je focus van angst naar iets leuks betekent dat je er even niet mee bezig bent. En dat geeft ruimte in jezelf. Dat heeft mij geholpen. Ineens dacht ik er 2 dagen niet meer aan. In het begin voelt dat nog heel raar dat je er even niet aan denkt en van lieverlee denk je er dan vaker niet meer aan. Dan nog werkt het voor iedereen anders, je ziekte een plekje geven en weer vertrouwen krijgen.

Iris had HER2+

Iris Lemeare heeft het hele behandeltraject doorlopen en schreef over al haar ervaringen, behandelingen en uitdagingen. Juist omdat zij nergens met haar vragen terecht kon maar wel de antwoorden en oplossingen ging zoeken is dit voor haar een inspiratiebron geweest die informatie te gaan delen. Zo kwam Stichting Supervrouw tot stand. Ze schreef er ook een boek over. Wellicht vind jij het fijn om te lezen over middeltjes die je op de been houden tijdens chemo? Of wil je juist lezen hoe een stereotactisch biopt gaat. Of gewoon hoe Iris het leven van alledag combineerde met het behandeltraject? Je kunt het boek hier bestellen.

Maar je kunt ook terecht bij Stichting Supervrouw als je vragen hebt over de nazorg. Want het behandeltraject is het begin, als je eenmaal klaar bent kom je in de volgende fase. Schroom niet om ons te bellen. We helpen je graag.