Naar de knappe huisarts voor mijn lage waardes

Het moet niet gekker worden, nu heb ik een knappe huisarts én een knappe tandarts

Ik meld me om tien over elf bij mijn nieuwe huisarts. De assistent vraagt me even in de wachtkamer te gaan zitten. Maar lang duurt dat niet. Een man met een rood colbert en rode charmante schoenen komt mijn kant op; de huisarts! Allemachtig, ik zie hem nu voor de tweede keer. Het was me natuurlijk eerder wel opgevallen dat het een leuke huisarts is. Maar vandaag ziet hij eruit alsof hij rechtstreeks uit een JAN magazine is weggelopen naar zijn werk. Onder het colbert heeft hij een gave blouse met de knoopjes open, zijn borsthaar is zichtbaar. Ik ben blij dat ik mijn bloeduitslagen uitgeprint heb want ik zou al die cijfertjes vergeten zijn als ik hem zo achter zijn desk zie zitten.

Bloedwaardes laag

Ik ga met de huisarts in gesprek over de lage waardes van mijn beenmerg. Het heeft me ongerust gemaakt en dat vertel ik hem ook. Hij begrijpt me en vertelt dat mijn beenmerg grote moeite heeft om weer ‘aan de gang’ te komen. Hij heeft zelf op oncologie gewerkt. Daardoor weet hij net wat meer dan de gemiddelde huisarts. Maar inmiddels is de chemo alweer dertien maanden geleden. Dat detail had mijn knappe huisarts even gemist. Hij dacht dat ik in 2019 nog chemo had gehad. Dat waren de immunobehandeling en bestraling. De vraag die ik stel vindt hij terecht. Zijn er zorgen over deze lage waardes over mogelijke andere complicaties? Om die reden neemt hij contact op met de oncoloog. Alhoewel ik daar zelf nog niet meteen veel vertrouwen voel. De oncoloog zei in september vorig jaar: “Ik heb je misbruikt met de chemo.” Maar laat ik niet meteen zo negatief zijn en even geduld hebben tot de oncoloog gaat reageren. Als ik na het weekend niets gehoord heb, geeft de huisarts aan dat ik dan even moet bellen naar de assistent.

Terug naar kantoor

Na vijftien minuten zit ik weer in mijn oude Jeep en tuf ik naar kantoor. Ik geniet van die oude stoere bak. Mijn Cherokee heeft plaats gemaakt voor zijn zusje, de Liberty. Ook weer een youngtimer. Toen ik naar de huisarts toe reed voelde ik me ‘normaal’, geen hoofdpijn en redelijk uitgerust. Nu ik op de terugweg ben, merk ik dat ik een drukkend gevoel heb in mijn hoofd. Stiekem doet het wat met me, die lage waardes. Als een normale patiënt naar de huisarts gaat met lage waardes, wordt deze meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis voor verder onderzoek. Het predicaat chemo lijkt wel een vergaarbak waar alle klachten in gedeponeerd worden.

Het overvalt me steeds

Op zaterdagochtend ga ik met de kinderen boodschappen doen in verband met het grote mensen feestje van Merel. En ineens word ik overvallen door vermoeidheid. Ik loop achter die boodschappenkar, maar het liefst zou ik op een bank willen crashen. Dit heb ik eigenlijk veel vaker, bedenk ik me. Merels feestje is deze middag en ik zie als een berg ertegen op. Al die boodschappen in de kar en weer inpakken, poeh ….  Gelukkig helpt Lars en zet alles in de auto. Thuis sjouwt hij het weer uit de auto naar binnen en ruim ik de boodschapjes op. Daarna trekt die vermoeidheid weer een beetje weg.

Poep uitslag

Ondertussen valt zaterdag de uitslag van mijn ontlasting, die door de Vrouwenpoli Boxmeer is onderzocht, in de brievenbus. Van de zestien punten waarop is onderzocht, zijn er drie uitslagen te hoog en vijf te laag. Acht punten dus die uit balans zijn. Het bloed had ook een paar tekorten aangegeven die uit dit ontlastingsonderzoek blijkt. Deze uitslag stuur ik straks ook door naar de huisarts. Ik lees dingen waar ik echt niet blij van word en waarvan ik weet dat ik mijn voeding drastisch moet gaan aanpassen. Tijdens de chemo kon ik geen gluten meer verdragen en uit deze test blijkt inderdaad dat ik daar niet goed op reageer. En dan te weten dat ik eigenlijk niet eens zoveel gluten eet. Op 26 februari heb ik een consult waarbij ik alle uitslagen zal horen en er een plan gemaakt wordt. Het is niet moeilijk te voorspellen dat dit nu geen feestmenu zal zijn. Ik weet dat ik eraan moet geloven. Het is alleen zo lastig met twee opgroeiende kinderen om je heen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *