Hardlopen met pianomuziek

Na het schrijven besluit ik te gaan hardlopen met pianomuziek in mijn oor

Afgelopen maandag had ik een afspraak met Daan, de beste fysio die ik ken. Hij heeft een röntgenapparaat waarmee hij al eens eerder even naar binnen had gekeken. Toen mijn borstspier door de bestraling verdikt was. Nu deed hij dat ook en zette het apparaatje op mijn pezen aan de achterkant van mijn hielen. Ik wist niet goed wat ik moest zien op het scherm maar Daan legde mij uit dat mijn pezen dikker waren dan normaal en dat er vocht te zien was, links was erger dan rechts. Hij gaf me bepaalde oefeningen mee en stelde shockwave voor. En geen lange afstanden meer lopen. Korte afstanden mag wel. De pezen trekken alsof het heel strak staat. De afgelopen week heb ik helemaal niet gesport dus mijn lichaam heeft veel rust gehad.

En nu kreeg ik het weer op mijn heupen na een week niets doen

Ik checkte even buienradar. En het was redelijk droog. Dus hup mijn hardloopkleding en schoenen aan. En die playlist van spotify met pianomuziek ging mee. Hardlopen betekent je hoofd leeg maken. Wat heerlijk die eerste meters, al ging het stroef. Potverdomme, vergeten op te warmen. Pfff, ik vind het altijd zo’n flauwekul maar ik probeer te luisteren naar de wijzen. Nu was ik het vergeten. Na een kilometer kreeg ik het warm en deed mijn vestje uit die ik al rennend om mijn middel knoopte. Oh, wat heerlijk. Even frisse lucht. Ieder heeft zo zijn ding, hardlopen is echt mijn ding.

Ineens mijn kuit

Ik was twee kilometer onderweg en het voelde niet zoals het altijd voelt. Mijn benen voelden vreemd, ongetraind. Ongelooflijk na al die kilometers die ik gerend heb. Dus ik deed een rustig tempo en de korte ronde van 6 km. Maar er schiet een scherpe pijn door mijn linker kuit. Ik ben heel gericht en met aandacht gaan lopen, alsof ik controle had over elke stap. Door de kramp heen lopen, een kilometer verder zakte het iets. Dat vind ik wel lastig, aanvoelen of iets serieus is of niet. Sporters hebben vaak pijn tijdens het sporten en kunnen dat plaatsen omdat ze hun lichaam kennen. Dat had ik voorheen ook. Maar nu is alles anders. Krijg ik hier een blessure van of is het gewoon een reactie, vroeg ik me af? Komt die door die pezen of is het toeval? Ik besloot heel gecontroleerd door te lopen. Opeens braken de tranen me weer uit. Huilend liep ik door de regen en eigenlijk toch ook weer dolgelukkig dat mijn lijf me toestaat dit te doen!

Flinke plensbui

En dan ben ik in de lange straat met villa’s die naar onze eigen straat toe leidt. Het begint lekker hard te regenen. Vroeger haatte ik de regen en nu maakt het me geen zak meer uit. Vroeger maakte ik me druk om mijn lange haar, dan moest ik het weer föhnen, wat een werk. Nu met deze korte krullen die woest om mijn hoofd dansen, maakt het niets meer uit. Ik ben bijna thuis en ben blij dat ik toch ben gaan hardlopen. Dit is de enige om manier om erdoorheen te komen. Ik voel het het heel diep van binnen. Morgen shockwave op mijn onderbenen dus met mijn kuit komt het ook wel goed. Lars komt binnen vanuit zijn tweede baantje vandaag, de Appie. Het eerste wat hij zegt, ‘wat heb jij met je haar gedaan?’ Tja, hardgelopen in de regen, grinnik! Het is tijd voor de nasi die ik eerder vandaag gemaakt heb.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *