Eerste behandeling zuurstoftherapie [14-8-19]

Vandaag de allereerste behandeling zuurstoftherapie uit een reeks van 40

[6:30] Wake-up

Mijn wekker gaat af. Meestal ben ik voor de wekker wakker maar gisterenavond heb ik voor de zekerheid slaapmedicatie ingenomen want ik wilde fit zijn voor vandaag. Nou die pil werkt wel hoor! Je valt als een blok in slaap tot aan de wekker dus! Wendi had een appje gestuurd, die was er ook al vroeg bij, ik antwoord haar even en maak het bed op en loop naar de badkamer. Kak ja, kledingvoorschriften, minimaal 50% katoen dragen in de cabine. Moet ik met dat slaaphoofd in kleding gaan zoeken naar de labels? Het lukt me nog ook. Ik vind een sportoutfit van katoen. Daarna stap ik de douche in, was de gel uit mijn haren, ook dat is verboden. Onwillekeurig gaan mijn gedachten naar wat als ik het wel zou doen? Ik overweeg zelfs om me niet aan alle voorschriften te houden. Maar nee, laat ik maar braaf zijn en me gedeisd houden.

[7:15] Koffie

Ik ben aangekleed en bedenk me dat ik gauw naar beneden moet voor een kop koffie want dan kan ik erna nog even naar het toilet. Eenmaal in de cabine kan ik natuurlijk niet naar de wc. Ik föhn mijn haar droog en zonder gel ziet dat er gek uit. Het kan me niet zo boeien behalve dat ik na de zuurstoftherapie meteen een bezoek op kantoor heb. De jongeman die langskomt ken ik al jaren dus ik leg het wel uit. Het wordt een strakke planning vandaag; zuurstofbehandeling, intake, Merel ophalen in Tilburg, echo bij Merel in ETZ Waalwijk, Merel weer terug naar Tilburg brengen. Dan zal het ongeveer 15.30 uur zijn. Dan terug naar kantoor om het klantbezoek van morgenochtend voor te bereiden. Lars gaat bij een vriend slapen. Dat betekent dat ik niet hoef te koken vanavond. Dat komt goed uit.

[8:15] Ik meld me bij het IvHG voor de zuurstoftherapie

Ik merk dat ik het wel een beetje spannend vind. Als ik binnenkom hoor ik een hoop geroezemoes, ik roep ‘goedemorgen’. Achter de zuurstofcabine staan stoeltjes en staat een koffieautomaat. De meesten zijn er al en komen één voor één een handje geven om zich voor te stellen, zo attent. Een begeleider komt bij me zitten en legt uit dat hij me zo meteen zal helpen tijdens de drukopbouw naar 3.5 bar. Het slikken, kauwen of persen op je neus is erg belangrijk. Als ik dan niet doe kunnen de trommelvliezen scheuren. Om half 9 gaan we naar binnen en mag ik op stoel 10 plaatsnemen. De deuren van de cabine gaan dicht.

[8.30] 15 meter onder water en toch op het droge

In de cabine staan een soort vliegtuigstoelen twee rijen tegenover elkaar, 6 stoelen aan de ene kant en 5 aan de andere kant met de gezichten naar elkaar toe. De maskers met aan elke kant een slag hangen al klaar. Eerst wordt de druk opgebouwd en dat merk je direct. Ik krijg meteen de neiging om te slikken en mijn kaken te bewegen en dat helpt. Want meteen springen mijn oren open. Op een gegeven moment zegt een stem dat we de zuurstofmaskers mogen opzetten. Het wijst zich vanzelf.  Al gauw staat de meter op 15 meter diepte. Gelukkig is het wel aangenaam warm in de cabine.

[10.30] We zijn klaar

De zuurstofbehandeling bestaat uit sessies van 20 minuten. Dan mag het masker even af en mogen we wat water drinken. Vier blokken dus van 20 min en 3 pauzes. Ik merk bij het laatste blok dat mijn energie toeneemt. Ik was bij de kennismaking een beetje geschrokken van de mensen die in deze groep zitten die klaagden over vermoeidheid. De man naast mij, Matthijs, ik schat een jaar of 50, had vandaag zijn laatste behandeling. Hij vertelde dat hij heel veel geslapen had tijdens dit traject. Nog een ander viel bij, die ook zo moe was. De vrouw tegenover mij in de cabine met haar ivoorkleurige huid zat al bijna op de helft en merkte nog niet zoveel. Bemoedigend allemaal, dacht ik, ik moet nog beginnen. Nou ja Matthijs was positief. Dit was wel zijn tweede traject al. Ik was in de veronderstelling dat het eenmalig was maar kennelijk zijn er patiënten die het vaker doen. Voor mij geldt dat ik kiplekker uit deze eerste behandeling kom maar snak wel naar een bak koffie!

[11:00] Naar kantoor

Ik race naar kantoor voor de afspraak met Niels. Een jongeman die eerder bij ons gewerkt heeft in een werkervaringsplaats vanuit de Wajong. Leuk om weer eens met hem bij te kletsen. Mooi om te zien hoe mensen zich ontwikkelen door de jaren heen. Het is een leuke jongen geworden. We zitten zo twee uur te kletsen en ik moet Merel gaan halen in Tilburg voor de echo. Ik moet ons gesprek onderbreken. Op dit moment heb ik Cafe del Mar muziek opstaan in de auto. Daar word ik zo rustig van. Als ik de straat ingereden kom staat ze al buiten op de stoep te wachten met een grote glimlach, mijn mooie blondine. Wat wordt ze toch lang en dan dat mooie lange golvende blonde haar. Ze heeft zo’n vrolijke uitstraling en een tintje. Zo’n dochter kun je gewoon opeten! Ze stapt in en zegt dat ze al een kwartier buiten staat. ‘Och meisje, ik kan toch aanbellen?’ ‘Nee, ik wil niet te laat komen, daarom stond ik klaar.’ ‘Maar je weet toch dat ik zelden te laat kom?’ ‘We zijn ontzettend op tijd.’ Negen jaar en al zo verantwoordelijk. Grappig die verschillen tussen de kinderen. Lars gaat altijd te laat weg en redt het dan nog maar net.

[13:50] Echo

Merel is een beetje zenuwachtig maar ik leg haar uit dat het geen pijn doet en heel snel gaat. En zo was het ook. Met 5 minuten stonden we weer buiten. De arts had de bultjes direct te pakken, zowel in haar oksel als aan de zijkant borst. Vergrote lymfeklieren mompelde hij en weg was ie weer. Waarom nemen artsen niet even de tijd om het uit te leggen? ‘Morgen kunt u de huisarts bellen.’ En pleitte was ie, mij verbouwereerd achterlatend. Niet fijn. Samen met Merel rijd ik naar naar kantoor. Daarna wordt ze weer opgehaald door papa, die toch zo galant was ook een keertje te rijden. Kan ik nog lekker wat uurtjes werken en meters maken!

[15:30] Voel me prima

Ik ben vooral aan het observeren hoe ik me voel. Maar ik kan niets negatiefs voelen. Mijn enkel die ingetapet zit doet nog zeer en mijn rug ook. Maar die vermoeidheid waar de anderen het over hadden kan ik niet bekennen. Dat geeft mij in ieder geval moed. Daarom besluit ik om half 5 te stoppen met werken en naar Health City te gaan om te sporten. De dag van morgen heb ik voorbereid. Een klantbezoek en twee intakes. Nu even sporten en mijn gedachten op oneindig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *