Een beetje spanning

Toch een beetje spanning voor de mammografie en echo

Vandaag heb ik om half 3 een afspraak in het Elsabeth ziekenhuis. De autosleep app laat zien dat ik vannacht goed geslapen heb; voldoende diepe slaap en een rustige hartslag. Op onbewust niveau heb ik me weinig zorgen gemaakt. Toen ik vanochtend mijn ogen opende, mijn rechterborst pijnlijk voelde en ik later in de spiegel duidelijk de zwelling zag, ja toen begon de spanning te stijgen. Dan begint de routine van de dag, douchen, ontbijt maken en naar kantoor. Dat verdrijft de gedachten. Maar gedachten zijn hardnekkig en op een onbewaakt moment komen ze weer ongewenst in mijn hoofd voorbij. De dag start voor mij op kantoor en als ik aankom, merk ik dat ik na het douchen vergeten ben om mijn bril op te zetten. Die ligt nog thuis. Ik moet weer terug om deze op te halen want zonder kan ik niet werken.

Stiekem ben ik benieuwd wat een dagkaart zou zeggen

Als ik in een situatie zit waarin ik een besluit moet nemen leg ik wel eens een kaart. Meestal sluiten de kaarten aan bij het proces waar ik op dat moment mee worstel en helpt het mij om een besluit te nemen. Zittend achter mijn bureau met een verse kop latte macchiato van sojamelk staar ik naar mijn beeld. Stiekem voel ik weer wat spanning. Zal ik het wel of zal ik het niet doen? Ik toets in google; dagkaart. En dan komt de site van tarotstapvoorstap.nl al gauw naar voren. Ik kies voor de optie dagkaart en bedenk me ondertussen, ‘suffie, er is toch geen kaart die hierop slaat?’ En dan verschijnt de negen van Zwaarden op mijn beeldscherm. Allemachtig, negen zwaarden; een persoon die met zijn handen voor het gezicht op een bed zit en negen horizontale zwaarden. Wat een heftige kaart. Maar dan lees ik de betekenis en eigenlijk sluit deze kaart dan toch, ook al dacht ik dat er geen kaart zou zijn, aan op het proces aan waar ik in zit.

Mijn nuchtere kant zegt …

Dat ik pas echt iets weet als ik de uitslag heb. Honderd kaarten veranderen daar niets aan. En zorgen maken heeft gewoon geen zin, al is het een logisch gevolg. Ik sluit de pagina weer en ga aan het werk, dat is de beste manier om te zorgen dat ik geen zorgelijke gedachten heb. Aangezien er nog veel werk op mijn ligt te wachten kan ik de tijd tot half 3 makkelijk vol krijgen. De uren vliegen voorbij, voor ik het weet is het tijd om te gaan. Onderweg naar het Elisabeth bel ik Wendi om even bij te praten. Ook zij heeft een positief gevoel, intuïtieve wezens als we zijn. Mijn andere vriendinnetje had ook dat gevoel. Mooi!

Onder de pers met mijn tietjes

Het is echt een feestje om met je borstjes onder dat apparaat te gaan, vooral als het zo gevoelig is. De verpleegkundige die mij helpt snelt steeds even naar het apparaat om op het knopje te drukken. Zodra de foto gemaakt is gaat de pers namelijk omhoog en krijg ik weer adem. Als de foto’s klaar zijn mag ik weer naar de wachtkamer voor de echo. Er is uitloop van het spreekuur wat onvoorzien was, daardoor zit ik een poos te wachten, ach ik heb geen haast. Als ik dan aan de beurt ben komt er een vrij jonge radioloog en gaat met het apparaatje over mijn borsten en oksels. Hij geeft meteen aan dat het er rustig uitziet in de borsten en dat ik nu eenmaal wat hobbelig borstweefsel heb. Heel goed begrijp ik het niet, want ik hoor dit voor het eerst. Ik heb al zoveel borstfoto’s, echo’s en MRI’s gehad. Hij geeft typering ACR 3. In de linkeroksel ziet hij een verdikte lymfeklier. Niet heel ernstig maar het is wel zichtbaar. Omdat ik een behandelprocedure heb gevolgd die nog relatief jong is wil hij het voorleggen aan de chirurg hoe men hiermee omgaat.

Alsnog naar het AVL

Ik stuur een e-mail naar dr. Toetha om aan te geven wat de radioloog heeft voorgesteld. Er is een verslagje gestuurd naar de huisarts en daar zit geen borstfoto bij. Als ik het ziekenhuis bel om te vragen of ze de beelden kunnen doorsturen naar het AVL stuit ik weer op de loge organisatie die schuilgaat achter ziekhuizen. Want ze hebben geen idee hoe ze dit moeten doorsturen. De enige optie is om een cd-rom op te halen bij het ETZ en dit dan zelf via we.transfer.com door te sturen naar het AVL. Ondertussen krijg ik al een bericht terug van dr. Toetha dat bij een verdachts plekje de echo in het AVL opnieuw wordt uitgevoerd. Ze heeft dit meteen al geregeld voor mij, de afspraak is via post onderweg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *