Bijzondere mensen op mijn pad

Wauw, ik ben er stil van. Loop ik zomaar tegen bijzondere mensen aan vandaag!

Het is zaterdag, Merel is bij haar vader. Ik kijk al de hele week uit naar uitslapen. Daar moet ik moeite voor doen, want dat gaat niet bepaald vanzelf. Gisterenavond sliep ik om half tien en ik kom er vandaag om half negen uit. Maar liefst elf uur geslapen. Vanaf een uur of vijf wel wakker, maar toch kon ik steeds weer in slaap vallen. Het is inmiddels licht buiten, dat ben ik niet gewend. Normaal sta ik op als het nog donker is. Ik voel me alleen al happy omdat ik zo lekker lang geslapen heb! Plan de campagne. Over een uur staat Willy hier op de stoep, de tuinman die wat komt snoeien enz. Ik ben zo blij met Willy. Ondertussen wordt Lars ook wakker.

Douchen en eieren bakken

Ik knap me gauw op en bak eieren voor Lars. Ik wil vandaag gaan sporten bij Health City, daarna supplementen halen in Oosterhout en als laatste lunchen met Lars. Ik ga een half uurtje fietsen voor de cardio en daarna begin ik aan mijn oefeningen. Omdat ik het wel goed moet doen, vraag ik aan Lars of hij mijn schouderblad wil ondersteunen en een tikkie geven waar ik moet knijpen. Ik probeer het helder uit te leggen, maar het is best lastig merk ik. We staan samen lekker te klungelen als een vrouw naar ons toekomt en vraagt of we hulp kunnen gebruiken. In eerste instantie denk ik, ‘waar bemoei je je mee, ik heb toch geleerd van mijn PT hoe het moet.’ Maar al gauw merk ik dat ze er heel veel van weet. Jolanda is ook personal trainer en begeleidt mensen op oncologisch vlak. Wat een toeval! Ze geeft ontzettend goede adviezen. We raken in een diep gesprek verzeild. Ze haalt haar handdoekje van het apparaat af waar ze bezig was en Lars gaat ondertussen andere oefeningen doen. En wij babbelen verder.

De Atlas ….

Ze stelt diverse vragen en daarna vraagt ze of ze in mijn nek mag voelen. Ja, dat mag wel. Why not? Ze raakt een plek aan die erg zeer doet. Mijn atlas staat waarschijnlijk niet zoals hij zou moeten staan. In 2011 of 2012, ik weet niet precies meer wanneer, ben ik aangereden door een roekeloze shoarmaboer. Daar heb ik veel last van gehad. Mijn nek is nog altijd kwetsbaar. Maar of dat nu door mijn schouderblad komt of door die aanrijding van destijds? Als ze hoort dat ik veel word aangeprikt legt ze uit wat dat met je spieren doet. Je hersenen moeten wel al die prikkels zien te verwerken van de ‘dry needling’. Ze raadt me aan om door een manueeltherapeut te laten kijken naar de stand van de atlas. Als die niet goed is, kun je daar veel problemen van ondervinden en dan is het net als water naar de zee dragen. Verder geeft ze tips over de oefening die ik veel te zwaar deed. “Eerst zorgen dat je technieken goed beheert, dan pas zwaarder trainen.” Wauw, wat bijzonder dat ik deze vrouw zomaar vandaag bij Health City tegenkom! We praten een half uur. Ondertussen is Lars klaar met zijn workout. Ik laat het er ook maar bij. In ieder geval heb ik een half uur gefietst. Ik kan nog een uur door kletsen met Jolanda, maar we moeten echt gaan. Wat een bijzondere vrouw! We wisselen telefoonnummers uit.

Op weg naar Oosterhout

We tuffen saampjes naar Oosterhout. Lars zet lekkere muziek op. Hij gaat straks met zijn vriend naar Amsterdam. Dus we moeten een beetje opschieten. Als we aankomen gaat hij naar de Appie en ik naar Broeders. Daar zie ik Heleen weer, dat is een tijd geleden. Doordat de huisarts had gezegd dat ik geen vitaminen meer moest gebruiken ben ik braaf gestopt en kwam ik niet meer bij Broeders. Ik praat Heleen even bij en zij haalt me uit de droom. De waardes die gemeten worden door huisartsen zijn niet de waardes van de supplementen die ik gebruikt heb. Met verwondering luister ik naar haar uitleg. Inwendig begin ik weer boos te worden op het hele medische circuit. Stelletje betweters! Als huisartsen bijvoorbeeld een bepaling laten doen op B12, meten ze de gifstoffen niet de actieve vorm van B12. Conclusie is dat ik braaf gedaan heb wat de vorige huisarts zei en mezelf enorm tekort heb gedaan. Ik vertel haar van mijn lage beenmergwaardes. Ze vraagt mij of ik alles op de mail wil zetten, zodat ze met haar zoon en dr. Tisscher kan overleggen. Om te zien of ze supplementen kunnen adviseren die mijn beenmerg kan stimuleren. Wat een bijzondere mensen vandaag op mijn pad! Van de week laat ik een bos bloemen bezorgen bij Heleen!

Lars ongeduldig

Heleen geeft altijd degelijk advies. Dat betekent dat ze informatie uitprint en alles uitzoekt qua samenstelling enz. Ik had het boek van Prof. Peskin meegenomen met de supplementen die hij voorschrijft. Dus we zijn even bezig. Lars sterft van de honger en wil gaan, gelukkig zijn we bijna klaar. We betalen en lopen vervolgens naar het tentje waar we altijd een lunch doen als we in Oosterhout zijn en helaas is ie dicht! Kak, plan B; Terug naar Waalwijk en bij Kandinsky gaan eten. Dat doen we dan ook. Snel nog even een cadeautje kopen voor de moeder van zijn vriend die vijftig is geworden en dan lekker lunchen. Ongemerkt is het alweer laat geworden. Lars moet nog opknappen, douchen en dan de bus pakken naar Zaltbommel waar zijn vriend hem oppikt.

Nog een keertje tuffen

Het is lekker weer buiten en omdat ik maar kort heb gesport, bedenk ik me om te gaan hardlopen. Het is alweer zo’n tijd geleden. Maar ik zie allang aankomen dat Lars veel te laat is. Hij vraagt of ik hem naar Den Bosch wil brengen. Als ik dan toch ga rijden, kan ik hem net zo goed naar Zaltbommel rijden. Dus we stappen weer in de auto om een stukkie te tuffen. Ik kijk zo eens naar rechts en zie hem zitten in zijn spijkerbroek, zwarte overhemd met zijn hoofd bijna tegen het dak. Wat een knapperd is het toch. Ik word bevangen door een onbeschrijfelijk gevoel. Lars is zo’n mooie kerel, vanbinnen en vanbuiten. Zo wijs ook al en zo volwassen. Er zit geen kind meer naast mij, maar een jongvolwassen man. In minder dan twee weken wordt hij achttien jaar. De tranen springen in mijn ogen. Ik schiet er helemaal vol van. Sociaal, good looking, rustig, verstandig en dol op feestjes. Dat is Lars. Geen aanleg om anderen te manipuleren. Gewoon zo lekker eenvoudig zichzelf. Vanavond gaat ie naar Amsterdam samen met Mex. Eerst verjaardagsfeest van de moeder van Mex en daarna gaan ze vast nog even verder feesten in Amsterdam!

Toch een poging om hard te lopen

Met dit zachte weer begint het wel te kriebelen. Alhoewel het is gaan miezeren. Maar nu ik me heb voorgenomen om te hardlopen, moet ik het echt even gaan doen. Spannend wel om te ervaren hoe mijn lijf erop gaat reageren. Mijn sportkleding heb ik al aan. Dus hup mijn oortjes in, Strava aan en gaan. Ik doe mijn vertrouwde korte ronde. Het lopen gaat goed en ik passeer het punt waar ik maanden geleden voor het eerst kramp kreeg. Daarna kom ik langs het tweede punt waar de kramp erger werd. Ik voel die spier wel heel licht en hoop dat hij het houdt. En dan opeens raakt een auto met zijn spiegel mijn elleboog. Ahh, dat doet zeer. Ondertussen zwaai ik nog wat, maar de bestuurder rijdt door. Ik moet mijn arm laten hangen en schudden. Nog twee en een halve kilometer tot ik thuis ben. In een rustig tempo jog ik verder. Zonder te stoppen ren ik zes kilometer. Ahh, wat ben ik blij dat ik het gehaald heb. Moe en voldaan kom ik thuis.

Een mooie dag

Wat ben ik dankbaar voor vandaag! Ik heb goed uitgedachte supplementen, een goed advies van Jolanda over het trainen en een tip om te laten kijken naar mijn atlas. Wat heb ik een mooie mensen ontmoet vandaag. Ik ga lekker douchen en mijn pyjama aantrekken en een serie kijken. Even niets en lekker languit op de bank met wat lekkers! Wat voel ik me intens happy en rustig. Met een duidelijke koers waar ik naartoe ga.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *